Klaaglied voor Marisol Valles

Eerder dit jaar bracht De Vos het verhaal van de Mexicaanse Marisol Valles, nauwelijks 21 en al politiechef in de gevaarlijkste regio ter wereld. Niet eens 5 maanden in functie is zij het dal der kogels ontvlucht.

Valles verdiende nauwelijks €400 per maand. Waarbij een cynische overheid opmerkte dat ze het tweede jaar meer zou verdienen. Een tweede dienstjaar is echter bijzonder twijfelachtig. Tenminste voor politiemensen die met zichzelf in het reine willen blijven. Van een opslag voor Valles is er dus geen sprake. Na niet eens 5 maanden dienst is ze verdwenen en heeft, naar verluidt, politiek asiel aangevraagd in de Verenigde Staten (VS).

De Vos bracht het artikel over Valles uit heilige verontwaardiging over de totale onverschilligheid omtrent de vergeten, beter letterlijk doodgezwegen, drugsoorlog die Mexico teistert. Waar blijven de vredesbewegingen uit de Westerse wereld, Amnesty International,  Advocaten en Artsen zonder Grenzen, de anti-oorlogsliga’s, pacifisten, links-progressieven? De doodgezwegen Mexicaanse drugsoorlog heeft sinds 2006 naar schatting 40.000 tot 50.000 dodelijke slachtoffers gemaakt, meer doden dan er in de Afghaanse oorlog te betreuren vallen, meer slachtoffers dan de Arabische revolte tot dusver gevergd heeft.

Met veel enthousiasme, wellicht een tikkeltje jeugdige overmoed, is Valles er aan begonnen. Zij hoopte wet en orde te kunnen herstellen in het Mexicaanse niemandsland langs de grens met de VS, waar rivaliserende drugskartels een onverbiddelijke oorlog met elkaar voeren. Wie de kartels ook maar een strobreed in de weg legt wordt uit de weg geruimd. Politici, rechters, burgemeesters, politiemensen, ondernemers en priesters die geen hand- en spandiensten bewijzen aan de kartels worden opgehangen of onthoofd. Overigens maken de moordenaarsbenden deze terechtstellingen meteen publiek. Als afschrikking. Over het lot van Valles hebben ze nog niets gezegd, waar je cynisch uit afleiden kan dan ze wellicht nog leeft. Wellicht. Een paar maanden voor Valles verdween ook de 18-jarige Erika Gándara uit het naburige Guadalupe. Ook zij was politiechef, de enige agent die nog stand hield in het stadje. Van haar ontbreekt sindsdien elk spoor.

Waar blijven de verontwaardigde protesten van de weldenkende wereld bij dit alles? Vincente Fox, de voorganger van Felipe Calderón als president van Mexico, heeft een aantal jaren geleden een beruchte drugsbaron uit de gevangenis laten ontsnappen. In de hoop dat de rivaliserende kartels zouden fuseren, zodat ze elkaar niet meer zouden uitmoorden. Een krankzinnige idee overigens. Moet de oorzaak van deze oorlog gezocht worden in het vreselijke onderscheid tussen arm en rijk in Mexico? Ruim 20% van de bevolking moet het stellen met minder dan €1,50 per dag. De verlokking om in dienst te treden van een van de drugskartels is dus bijzonder groot en de cocaïne gaat met vrachtwagens tegelijk de grens naar de VS over.

Van de andere kant is de Mexicaan Carlos Slim de rijkste man ter wereld. In 2010 is zijn vermogen aangegroeid tot meer dan 50 miljard euro. Een aangroei van 15 tot 20 miljard euro op een jaar. Elke dag van het jaar brengt Slim een winst van 20 miljoen euro. Slim, de zoon van een Libanees die naar Mexico uitweek omdat zijn ouders niet wilden dat hij soldaat zou worden in het Ottomaanse leger, is persoonlijk eigenaar van een telecombedrijf met 150 miljoen klanten. Maar hij bezit ook warenhuizen, mijnen, pensioenfondsen, luchtvaartmaatschappijen, immobiliamaatschappijen, fabrieken waar auto-onderdelen gemaakt worden  en…en…Maar in het land waar dit alles mogelijk is, is er geen plaats voor een Marisol  Valles die wet en orde wilde herstellen in Mexico. Waar blijft het wereldprotest?

Jan Veestraeten