Solidariteit op zijn Waals

Met Kerstmis tafelen we gezellig in familiaal verband. En tonen we ons graag solidair met de zwakkeren. Aan solidariteit wordt echter al te vaak enkel lippendienst bewezen. Zo schermt Franstalig België te pas en te onpas met dit lovenswaardig beginsel, in het bijzonder om de rijkelijke transfers vanuit Vlaanderen te rechtvaardigen. In ruil krijgen de Vlamingen stank voor dank. Want keer op keer verzaken de Franstaligen aan de Bundestreue door telkens weer aanspraak te maken op Vlaamse gemeenten.

Ook internationaal blijkt de Franstalige solidariteit ijler dan ijl. Onlangs kregen we hiervan een bewijs te meer. Waalse bedrijven leverden zonder vergunning uranium en nucleair materiaal aan Iran. Al jaren kijkt de internationale gemeenschap met argusogen naar de nucleaire activiteiten van de Teheraanse ajatollahs. In de zomer scherpte ze haar sancties nog aan. Maar geen nood, onlangs omzeilden 2 Waalse bedrijven de nodige vergunningen en machtigingen. Volgens  de federale wet op de export van kernmaterialen en kernuitrustingen had het Waalse gewest een dossier moeten overmaken aan de Commissie van Advies voor de Niet-Verspreiding van Kernwapens (CANVEK). Op basis van het CANVEK-advies beslist de federale minister van Energie vervolgens of er exportvergunning uitgereikt wordt. Aan de vooravond van de 11 novemberherdenkingen werd vastgesteld dat het Waalse gewest deze procedure niet gerespecteerd heeft.  Minister van Energie Paul Magnette (PS) gaf droogjes toe dat de nodige vergunningen en machtigingen ontbraken. Meteen stond het land voor aap, nota bene tijdens zijn voorzitterschap van de Europese Unie.

Helaas is dit geen alleenstaand dossier. De Franstaligen zijn niet aan hun proefstuk toe. Op 11 juli 2002 keurde het federale kernkabinet onder leiding van premier Guy Verhofstadt – in een vorig leven als Vlaamse oppositieleider pleitbezorger van een vergaande staatshervorming en een nieuwe politieke cultuur – de levering van 5.500 Minimi-mitrailleurs van FN aan Nepal goed. De beslissing werd niet gecommuniceerd, omdat de regering goed besefte dat zij hiermee zondigde tegen haar eigen wapenwet van 1991. Die verbiedt niet alleen wapenleveringen aan landen in burgeroorlog maar ook aan landen die ‘het hoofd moeten bieden aan zware interne spanningen die van aard zijn om te leiden tot een gewapend conflict’. Ook hier bogen de Vlaamse regeringspartijen voor de Waalse belangen, zelfs toen bleek dat minister van Buitenlandse Zaken Louis Michel geen leugens spaarde om de beslissing te rechtvaardigen. Van enige solidariteit met de onderdrukte Nepalezen was geen spoor te bekennen.

De Franstaligen haalden hun slag thuis, maar waren erg ontstemd over de kritiek vanuit vooral Vlaamse hoek. Daarom eisten en verkregen ze de regionalisering van de wapenwet. Sindsdien kan het Waalse gewest zelf oordelen over de gepastheid van zijn wapenexporten. Zo kan FN zijn oorlogstuig zonder pottenkijkers slijten. Maar geregionaliseerd of niet, wat maakt het uit? Met de levering van kernmaterialen aan Iran overtraden de bewuste Waalse bedrijven immers de federale wet. En dat met een federale Waalse excellentie. Solidarité staat blijkbaar voor iets anders dan solidariteit.

Philippe Haeyaert
Algemeen voorzitter
December 2010

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *