Franse vrienden van Di Rupo spuwen op Vlaanderen

Onlangs boog de commissie Buitenlandse Zaken van het Franse parlement zich over een rapport van 2 Franse parlementsleden over België. Het rapport, dat België in navolging van Karel De Gucht karakteriseert als ‘een permanente diplomatieke conferentie’, gaat soms danig over de schreef.

Sommige van de verhoudingsgewijs royaal aan bod gekomen Franstalige opiniemakers zoals André Flahaut maakten het al te bont. Zo noemde de Belgische Kamervoorzitter de niet-benoeming van de 3 balorige burgemeesters in de Vlaamse rand ‘een ontkenning van de democratie’ en stelde hij dat de federale mechanismen de Vlamingen bevoordeligen. Enkele Vlaamse parlementsleden waaronder Jan Jambon (N-VA) en Gerolf Annemans (Vlaams Belang) voelden Flahaut hierover aan de tand in de Kamer. Ook Vlaams-minister president Kris Peeters en Vlaams viceminister-president Geert Bourgeois tilden zwaar aan de uitspraken.

Het kon nochtans nog erger, getuige de nabespreking van het rapport in de Franse commissie Buitenlandse Zaken. Tijdens het debat verweet Jacques Myard van de centrumrechtse Union pour un Mouvement Populaire (MUP) Vlaanderen een ‘fascistisch taalbeleid’. Christian Bataille van de centrumlinkse Parti Socialiste (PS) sneerde zonder scrupules naar het ‘fascisme’ in de N-VA. Zijn partijgenoot Jean-Paul Kucheida vulde dit ‘fascisme’ nader in door te verwijzen naar de vervolging waarvan de Franstaligen in Vlaanderen het slachtoffer zouden zijn. Verder klaagde hij het Vlaamse ‘egoïsme’ aan, ondanks de Waalse diensten in het verleden.

Misschien moeten we de Franse vrienden van onze premier de studie De mythe van de omgekeerde transfers van de onlangs overleden historicus Juul Hannes maar eens bezorgen. Alsook de eigentijdse cijfers van de overdrachten van Noord naar Zuid.

De waarheid is soms moeilijk onder ogen te zien.