De ondraaglijke lichtheid van de nieuwe belgitude

De nieuwe belgitude is gearriveerd. Jong, fris en hip. De profeten zijn de rapper Stromae (die tijdens een recent concert zowaar een woordje Nederlands sprak) en de voetballer Vincent Kompany (de belgicistische Rode Duivel).

Wat is die nieuwe belgitude? Wat wil het met België? Kamerlid Kristof Calvo (Groen) geeft een heldere visie: ‘De belgitude leidt ons naar een samenleving, meertalig en superdivers, waar iedereen zichzelf kan zijn’.

Belg-zijn is zo beschouwd niets-zijn. Het is hetzelfde als een vereniging oprichten zonder enig doel, behalve dat leden ‘zichzelf kunnen zijn’. Daar heb je geen vereniging voor nodig. Op dezelfde manier hebben wij geen België nodig – althans niet in de huidige vorm. Zijn een autonoom Vlaanderen, Wallonië en Brussel dan al niet ‘meertalig’ en ‘superdivers’? Waarom nog een dak spannen over hoofden die zichzelf al bedekken?

De nieuwe belgitude is geen positief ideaal. Niemand steekt er zijn hand voor het in vuur. Het is niet minder dan een rechtvaardiging van Balkan-België, waarin iedereen langs elkaar heen leeft onder toeziend oog van schimmige staatslichamen. Is dat de samenleving die Calvo wilt?